Pieterpad etappe 29: Slek – Sittard
14 September, 14 km

De appel valt niet ver van de boom vandaag
Mijn thuis-etappe! Een hele speciale. Op donderdag avond kom ik aan in Sittard. Voor de laatste paar etappes hoef ik geen onderdak en vervoer meer te regelen, want ik slaap bij mijn ouders die nog steeds in Sittard wonen. Sinds ik gestart ben met het Pieterpad belooft mijn pa een stukje mee te lopen. Aangezien beide routes naar en van Sittard hele lange zijn (>23 km) heb ik de etappe Montfort-Sittard in tweeën gehakt. Samen vertrekken we dus naar ons beginpunt in Slek (Echt) voor de wandeling van 14 km richting mijn geboortestad. Ik hoef me geen zorgen te maken.. Pa is fit en had ook een grotere route aangekund..
We wandelen opnieuw vooral langs velden en kleine stukjes bos. De natuur lijkt zich voorzichtig te herstellen. Hoewel de herfst zich op allerlei manieren aankondigt, is het ook groener dan het de laatste maanden geweest is. De grassen hebben duidelijk baat bij de regenbuien van de laatste tijd.

Een andere bijzondere tocht
Halverwege de route worden we ingehaald door een zeer grote hoeveelheid wielrenners en mountain bikers. Bij een van de begeleiders horen we dat ze 7 dagen lang op pad zijn en elke dag een tocht van 70/ 100 km fietsen voor een medicijn voor de spierziekte Duchenne. De ploegen zijn zeer divers en ik heb bewondering voor ze.. Ik zou het zeker niet kunnen.
Bij Susteren wordt Nederland op zn smalst.. het zit ingeklemd tussen Belgie en Duitsland. Hier maakt t Pieterpad ook zijn laatste detour over de grens en pikken we het laatste stukje Duitsland mee. Daarna verschijnen in de verte dan toch de flats van Limbrichterveld in het zicht. Dan lopen we door de oude binnenstad naar de markt, waar we bij ich en dich (jij en ik) mijn moeder treffen voor lunch en koffie. Mooie tocht!
😂😂
Ooohhh my, what a special day this must have been!.. I’m sure a day you will never forget, and forever cherish.
I’m so happy you both had a chance to do this section together.. That is a beautiful thing!..
.
It was really nice! Something no one of us could have imagined five years ago..
and I am soooooo PROUD of Henri …… 😉
.